tricky mind like a card (beta)

Çivi çiviyi söker, belki

2010-08-14T18:25:00.006+03:00

-Hayatı yaşamayı bilmiyorsun.
-Nasıl yaşamam gerekiyor ki, bunun bir kriteri mi var?
-Bilmiyorsun işte...
-Öğret o zaman?
-Bakarız.

Gerçekten hayatı yaşamayı bilmek tanımlanabilicek bir şey mi ya da belli kriterleri olan bir şey mi? Bu konuşma geçene kadar kimse bana böyle bi' şey söylememişti ama hiç "ne biçim yaşıyorum ya böyle yaşamak mı olur!" dediğimi hatırlamıyorum. Bütün acıları, sevinçleri kısacası bütün duyguları yaşayabilmekse yaşamak, daha yolun epey başında olsam gerek. Zira hangi insan her duyguyu bilebilir ki? Yaşam denildiğinde benim aklıma mutlu olmak geliyorsa, ana kriterim budur ve kendimi mutlu edebilmeyi başarabilmişsem ben yaşamayı da bilmişim demektir. Sen mutluluk aramıyorsan, beklenti içinde olmuyorsan, hatta buna da yetinmek, şükretmek gibi isimler takıyorsan kaynakların verimli kullanımı senin yaşama kriterin olmaz mı? Peki, her insanın yaşam denildiğinde aklına gelen ilk şey(ler)in farklı olduğunu düşünürsek, ki bu benim varsayımım, kim kimin yaşamayı bilip bilmediğini sınayabilicek bi' yeteneğe sahip? Ama asıl sorulması gereken ve en tehlikeli olan soru şu : Kim kimi %100 tanıdığını iddia edebilir ki? Her insan çevresine onu tanımaya izin verdiği ölçüde tanıyabilir ancak. Sen bana neşeli der geçersin, bazısı kaotik, kimisi asabi ama insanın kendi bile nasıl biriyim sorusunun cevabını verebilicek kapasiteye en iyi ihtimalle 20'li yaşlardan sonra gelebiliyorsa nedir bu ben seni senden iyi tanımlarım çabası?

Oldum olası soyut kavramlarla aram iyi olmadı, özellikle işin içine duygular girdiğinde "ileride böyle böyle yapıcaksın" deseler mümkün değil diyebiliceğim şeyler yaptım. Hata demiyorum çünkü soyutluk ve hata aynı cümlede olamaz, olmamalı. Soyutluk karşısındaki duruşumu bir nevi stabil kılmış olduğumu sanıyordum ama çok değil 20 dk öncesinde hiç de böyle olmadığını, her zamanki gibi onlarca duyguyu yaşadığımı iddia edip hangisinin ağır bastığını bulamadığımı elim ayağım titrediğinde anladım. Veda bile bu kadar karmaşık kılınabiliyorsa sanırım soyutluktan korkmamam için hiç bir sebep yok.

Her neyse, çivi olarak seçilmeyi kabullenmenin ilk yolu; sonucu ne olursa olsun ben de olsam denerdim diyebilmekten geçiyormuş ve vedayı teşekkür ederek yapmanın keyfi bambaşkaymış.

Tecrübeniz bol olsun.

Saygı & Sevgi (& Soyutluk)

Twiste gel

2010-08-06T19:26:00.010+03:00

Aylar oldu düşünceleri yazıya aktarma hevesi bana uğramayalı; koskoca erasmus geldi geçti, rüya gibi. Sanki daha dün gitmişim, oysa 7 aydır hasret kalmışım uzaklara. İngiltere'nin havasından mıdır suyundan mıdır bilemiyorum ama kendisi bana mütiş bir uyuşukluk, 6 kilo ve harika bir deneyim verdi. Şimdi ne yapsam da tekrar gitsem buralardan diye kasıyorum. Her neyse bu değil bu yazının amacı zira erasmus günlüğü tutucam diyip hiç oralı bile olmamışım sonrasında; zaten hiç bi' işi düzenli aralıklarla devam ettiremedim ki ben.

Yazın gelmesiyle birlikte eski enerjime kavuştum; uykumu düzene soktum diyebilirim ama düzene sokamadığım, her zamanki gibi duygular. Biliyorum stabil bir duygu grafiği beklemek saçma ama keşke de olsa. Yaz benim için hep dallas demek oldu, küçüklükten beri ortalığın karışmadığı ve benim içinde bulunduğum bir karışıklığın olmadığı bir yaz yok. Eskiden eğlenceli gelirdi masumdu o zaman kalp kırıkları ama şimdi yoruyor, "ne gerek vardı yaa" dedirtiyor bana. Dedirtmesin demiyorum, gene dedirtsin ama hobi olarak, hani 3 aylık yaz dönemi boyunca olmasın artık.

İlkbahar ve yaz mevsiminde hayattan insan silme işleminin çok daha kolay yapıldığını biliyor muydunuz? Peki ya kendinize en yakın bilinen insanların kazık atma riskinin diğer insanlardan 10 kat fazla olduğunu? Bilin!

Gençlerin %85 civarının (hatta belki daha fazlasının) artık sevgiyi bulamayacaklarını anladıklarını kanıtlayan isviçreli bilim adamları, "fuckbudy"likte mütiş bir artışın olduğunu tespit etmişler. Geri kalan %15'e sesleniyorum: "acaip kıskanıyorum olum sizi!"

Bir insana bağlanmak, daha doğrusu onu hayatıma koşulsuz şartsız sokmak dünyanın en korkutucu işi benim için. Özel hayat olgusuna ne acaip bir değer biçmekmiş benimkisi, bazen çok yargılıyorum bu yüzden kendimi ve tam o dönemde 1'i çıkıyor karşıma, tamam diyorum bu adama farklı yaklaşıcaksın. Sonra neden bu kadar katı bir sınır çizdiğimi hatırlayıp ayağa kalkıyorum, ne mütiş insanlarsınız siz bi' bilseniz.

Sokak düğünü kadar gereksiz ve tecavüz dolu bir olay daha yok. Nasıl bir rahatsızlık kaynağıdır bu yahu, nasıl bir vurdumduymazlık! Olum evlenio musun, çocuğunu mu eksiltiyorsun ne yapıyorsan yap; ben niye zorla senin eğlence anlayışının bir parçası oluyorum? Bilseniz o gün ne kadar çok beddua aldığınızı, bir daha parmağınızı kıpırdatmazsınız sokakta ama...

Bungee-jumping yapmak istiyorum ben. Biliyorum buna ihtiyacım var.

Bu ara bir tek ben mi soğudum müzikten?

Baha önermişti Slash'in albümünü de, pek sallamamıştım. En son, adam, bunu dinlemeyen cennete gitmesin dedi. Dini imanı bütün biri olarak hemen dinledim. Hastasınım Slash! Konserinde seksi iç çamaşırlarımı fırlatmak istiyorum sana. Yip yip...

Mütiş hikayeler birikti kafamda, blogumdaki hikayelerin hepsinin devamı hazır da kim yazıcak onları bilemiyorum. Üşenmemeyi diliyorum ve daha önce de kullandığım bir cümleyle ciao ciao bye bye diyorum:

Geçmişi kendinize yük etmemeniz dileyiğle. Bugünle kalın!

üşengeçlik dizboyu

2009-11-19T04:43:00.000+02:00

ne biçim boşlamışım dimi?

İlk Yağmurlu Gün Şerefine - Çamursuz Günler

2009-10-07T00:41:00.003+03:00

23 gün olmuş maceranın içine dalalı ama bi' türlü bloguma elleyip 2 çizik atmamışım, ne yazık. Baştan başlamak gerekirse süper bi' uçak yolculuğunun ardından Londra Luton Havaalanına inmiş bulundum, pasaport kontrolleri falan elim ayağım dolanmadı değil açıkcası. Bu arada ilk uçak yolculuğumdan çıkarımım şudur ki: uçağın otobüsten tek farkının uçmasıdır, evet budur! Her neyse uçak işin kolay kısmıydı; çünkü ne yazık ki aman bilet kalmaz aman uçak rötar yapar endişesiyle internetten aldığım Luton-Sheffield bileti 20.35 treni içindi ama uçağım rötarı bırak 5 dk erken bile varmıştı havaalanın ve 2 saat oyalanmam gerekiyordu. Marks & Spencer'ın ilginç sandviçlerinden deneme yaptım, ayakkabımı değiştirdim ve koltuklarda yayılmaya başladım derken havaalanından otobüs aktarmalı yolculuğuma başladım. Burda otobüsler kaldırıma kadar eğilebilme özelliğine sahip; hani bavullarını kaldırmasın insanlar diye, malum Türkiye'de otobüs ne kadar yüksek olursa o kadar iyi.

Tren istasyonları bi' acaip tek başınasın öle şurda bekle burda bekle diyen yok, self servis. Bi şekilde durağımı bulduktan sonra tren saatlerini kontrol ettim, vaktinde geliceği yazıyordu nitekim 2 dk kadar gecikti. Daha fazla gecikseydi hapı yutmuştum nitekim aktarmalıydı trenim. Her neyse tren geldiğinde dumur oldum, o kadar hızlı geçip durdu ki önümde ilk vagondan atladım, içerden geçerim yerime diye ama öle olmadı K vagonundan binip C ye ulaşmak imkansız burda ne bavulunuz el veriyor ne de vagon yerleşimi. Yerime geçmek için her durakta aşşaya inip öne koşturmak zorunda kaldım, ne kadar eğlendiğimi ve aynı zamanda ne kadar yorulduğumu tahmin etmek çok zor olmasa gerek. Aktarmalı trene doğru vagondan binip biraz kestirip sonunda Sheffield'a vardım. Taksiyle küçük bir yolculuk veee yurttayım. Odama yerleşmek biraz zaman aldı, belgeler, imzalar derken odama girdiğimde tam da beklediğim gibi yastık yorgan vs. den bi haberdi yatak. Bekçi böyle iyi olup olmadığımı sordu ben de iyi dedim, kendim alıcaktım ne de olsa. Ama işin aslını sabah aşşaya inip nevresim takımını nerden bulabileceğimi sorduğumda öğrendim. Meğer yurtta anlaşmada yazılı olanın aksine size zaten 1 takım veriyorlarmış, gerisi size kalmış. Sabahki görevli ben sorunca dumurlardan dumur yaşadı, soru bombardımanına tutulduktan sonra yanlış odada olduğuma ve taşınmam gerektiğine karar verip beni 2. kata taşıdı. 2 gün sonra tekrar eski odama taşındım binvir özürle orası ayrı. Burda öyle bir bürokrasi var ki bazen nasıl bu kadar tapıyorlar kurallara merak ediyorum.

Her neyse taşınma şehre alışma evresi oldukça sıkıntılı oldu ama 2. hafta diğer değişim öğrencileriyle tanışınca durum baya eğlenceli bir hal aldı. Chatsworth House gezisi sağolsun iyi kötü bi' çevre yaptıktan sonra gelsin gezip tozmalar. Gece hayatını jet hızıyla tadıp bıktıktan sonra, ki malum çok clubber bir tip değilimdir, briç klübüne de adım atıp şehrin yaşlılar tarafıyla tanıştım. Kendi oyunları olan brici burda gençler pek tercih etmiyor, bundan çok yakınsalar da gençlerin olayı daha çok yarı çıplak gezip sarhoş olmak, gürültü yapmak, bir şeylere zarar vermek falan. Gerçekten hala neden akşam 10 derecede sanki 30 derecedeymişiz gibi giyinip kendilerine işkence ettiklerini anlayamadım ama hasta falan da olmuyorlar. Derileri soğuktan kıpkırmızı kesilip ayrı bi renk veriyor kendilerine :). O değil de müzik burda yaşıyor resmen, her türlü tarza hitap eden bir yer var. Ama özellikle Sheffield'ın tarzı indie sanırım, ne mutlu bana.

İngiltere'nin yorkshire denen kesiminde kalıyor Sheffield, ülkenin
tam göbeğinde. Burdaki insanların şiveleride çok enteresan, yani zaten ingiliz aksanı alışık olduğum bir aksan değildi üstüne bir de yorkshire şivesi eklendi. Orta yaşlı insanları anlamak oldukça kolay ama iş gençliğe gelince; onlar apayrı bir dil konuşuyor, kelimeler birbirine giriyor, yuvarlanıyor, kendilerine has kelimeler ekleniyor derken iş çok karışık. Günden güne daha rahatlıyor tabiki ama bakalım... Gene de şu her şeyin sonuna 'love' ekleyişlerine ve 'okay' yerine 'orrayt' kullanmalarına kılım, o love love değil zaten luf diye okuyorlar, nerseyse her cümle sonunda nokta gibi bir şey bu. Otobüste şoförler kesiyor biletleri ki onlarla olan diyalog en ilginci:
-City Centre, please.
+Orrayt luf(love), 50 p.
-Here is 1 pound.
+Orrayt luf, here you are.
-Cheers.
+ Cheers luf.

Bu kadar çok love dedikten sonra eşine, sevgilisine nasıl hitap ediyor bilemiyorum ama bi' arkadaşım günün birinde sosyal bir deney olarak cevabında honey, sugar, darling gibi sevgi sözcüklerini kullanmayı planlıyor, merakla bekliyorum :D

Akşam 7 den sonra otobüs bulmak oldukça zor, güya 11 dkda bir gelmesi gereken otobüs yarım saat sonra bile gelmemiş olabiliyor, geldiğinde de aynı otobüsten 3 tane arka arkaya gelebiliyor. Otobüs sistemleri baya boktan yani, gene de otobüste gazete dağıtılması olayının hastasıyım orası ayrı.

Çok daldan dala oldu sanırım ama 23 gün gerisini sırayla hatırlamak oldukça güçmüş. Manchester gezisini sonraki yazıya bırakıyor ve burdan ayrılmadan Radiohead'le buluşmak dileğiyle diyorum.Cheers!

Le Vent Nous Portera

2009-08-28T04:04:00.005+03:00

Bayadır yazmıyorum bloga, üşeniyorum ama daha ötesi aklımdakileri paylaşmaya yeticek sözcükleri bulmakta zorlanıyorum. Garip bi' yaz okulu evresini bitirdim, dersler gibi duygular da konsantreydi, zaman sıkış tepiş... Kime güveneceğimi şaşırdığım da oldu, sevincimden kimi öpeceğimi bilemediğim de ama şikayetçiyim şimdi durak arkadaşlıklardan/dostluklardan.

Hani olur ya; gittiğiniz bi' tatil beldesinde tanışırsınız kısıtlı süre içinde ısınır kaynaşır, süper vakit geçirirsiniz ama aynı şehirlerde yaşamıyorsunuzdur. Sadece sevgide geçerli değildir ki 'gözden ırak gönülden ırak olur' lafı. Değildir ne yazık ki. Dünya küçük olsa bile bir daha aynı ortamı yakalayıp birlikte günler geçirmek küçük bi' ihtimaldir. Durak insanlar isimlerine yakıştığı gibi tatil vaktini geçirilecek tipte olduklarında sorun yok ama fazlası oldukalrında...

Nefret ediyorum, sıfatını taşımaması gereken durak dostluklarından, neden hayatımın güzel parçaları olarak devam edemiyor diyorum. Sonra kendini aldatmalar başlıyor; dünya küçük ya.

Bu yaz 2 durak dostum vardı ve başıma bir iş gelmicekse ben onlara aşk derecesinde alıştım. Ne yazık!

-------------

Erasmus her öğrencinin tatması gereken bir deneyimmiş dedim, elimi taşın altına soktum. Oldu bi' şeyler bakalım ama ne olucağını, neler yaşayabileceğimi kestiremiyorum hala. Çok yakında erasmus günlüğümü yazmaya başlıyorum blogumda.

Şimdilik tek bildiğim; erasmus sınıvlarının ve sınavdan sonraki her türlü belge hazırlığının insanı çileden çıkararak 'gitmiyorum ulan ben' lafını ettirecek güçte olduğudur. Her türlü aksilik zincirleme olarak devamını getirdi, en sonunda vizemi elime aldığımda hala gidiyor olduğuma inanmıyordum. Hoş hala çok ütopik bir fikir gibi geliyor ama...

-------------

Eskişehir'i özledim, evimi özledim. Bardağımı bile özledim dostum.

Bu saçma yazı da burda biter.

Geçmişi kendinize yük etmemeniz dileyiğle. Bugünle kalın!

Hayal Meyal

2009-08-11T22:24:00.005+03:00

Bu gece sahilde uyuyasım geldi, şöyle bi' evim olsa da deniz kıyısında uzansam verandasında yanımda en sevdiklerim olsa da alsak biralarımızı, konuşmadan izlesek bi' süre denizi. Bu gece deniz çarşaf gibi olsa, kıyıyı okşasa. Mutsuzluğun içinde bile bazen bi' huzur vardır ya hani, işte öyle hissetsem bu gece. Arada bir iki cümle çıksa ağızlardan düşünsek üstüne, hayaller kursak hatta. Aşkı meşki boşversek de, dostluklarla mutlu olmayı bilsek tam da şimdi. Güçlü olsak, kırılmasak, incinmesek hatta düşünmesek bizden başkasını. Gökyüzü öyle güzel olsa ki; eski günlerdeki gibi hatırlasam takımların isimlerini. Bu büyük ayı, şu küçük ayı, orda da yengeç var, şurdaki...

Sabah kalksak güzel bi' kahvaltı yapsak, saatlerce. Hani hep hızlı hızlı yemek yerim ya, olmasa işte ölyle. Kahvaltı muhabetine doyamasam. Öyle bi' müzik çalsa ki veranda da mutlu olsak huzurun yanında. Çocuk sesi olmasa o deniz kıyısında...

Ama hep 'en' sevdiklerim olsa yanımda.

Belki 1 gün... Neden olmasın?

Oysa bu gece gökyüzü o kadar güzeldi ki.

13:29:52 (Phone Call III)

2009-08-07T21:30:00.006+03:00

Kalkma vaktinin geldiğini hissediyordu, yoksa tekrar rüyalara(!) dalıcak ve bir daha uyandığında yer çekimi 10 kat artmış gibi hissedicekti. Şimdi de çok farklı hissetmiyordu ama... Kalktı ve üstüne yere kadar uzanan bi' sabahlık aldı. Gene dağınıktı evi, gece her zamanki gibi evinde farklı alemlere yolculuk vardı ama bu seferki küçük bir kafileydi. Havaya sigara, alkol ve az miktarda ot kokusu sinmişti, şişeler, küller dört biyerde.

-Ahh! Kahretsin.

Kırık cam parçalarını görmemişti, hoş bunu her zaman yapmıyormuydu zaten. Ayağını alkolle temizledikten sonra sardı bulduğu ilk peçeteyle. Bilgisayarı açıktı, karşısında duran ilk playlisti oynattı.

♪♫ - day n nite. i toss and turn, i keep stressin’ my mind, mind.
i look for peace, but see i don’t attain...

Mutfağa gidip soğuk bir bardak süt aldı kendisine. Nedense onu sadece süt ayıltıyordu böle sabahlarda. Vücudunu sağa sola sallarken gece aklına geldi, gene abartmışlardı galiba. Ne farkeder ki, diye geçirdi içinden. Eğlenmedikten sonra bu boktan hayata ne demeye kalıcaksın...

-Alo, Hanife Teyze müsaitsen temizliğe gelebilir misin?...Evet, her zamanki gibi...Tmm, 3 uygun. Bekliyorum.

Eline bi' çöp kutusu alıp şişeleri toplamaya başladı, kapının önüne koydu çöpü öylece. Saat 3'e geliyordu. Giyinip uzaklaşmalıydı bu yerden, günahlarından kaçarcasına, temizlemeye bırakmalıydı ruhunu.

24 dakika sonra Hanife Teyze gelmişti, her zamanki gibi anahtarını aldı ve kenara para bıraktı. Sessizce çekti gitti.

to be continued...

---------------------------------------

Not: Karakterlerin cinsiyetler önemsiz olup hayal gücüyle ucu açık bırakılmıştır. 'Ben bir rüya gördüm' serisi şahsımca gerçekten görülmüş olan bir rüya olabileceği gibi hayal gücümün, bilincim açıkken bana oynadığı bir oyundan da ibaret olabilir. Karakterlerin, varsaydığımız hayattaki gerçek kişilerle yakından uzaktan alakası yoktur ama garanti de vermiyorum.

yine yeni yeniden / istiyorum yahu

2009-08-07T03:33:00.003+03:00

Dengesiz duygu değişimlerimi sevmiyorum; kızgınken mutlu, yorgunken enerji dolu olabilmeyi sevmiyorum. Bu dönemler çabucak geçsin istiyorum, bitsin gitsin, duygularımın kontrolünü elime geri almak istiyorum.

Sabır nedir öğrenmek istiyorum, sonunda kendime uygulayıp acele kararların verdiği kekremsi tadı damağımdan silip atmak istiyorum.

Mario beynimden kurtulmak istiyorum, insanları düz anlama yeteneğimi asla kaybetmemek istiyorum. Yanlış bir cinsiyette doğmuşum diye düşünmek istemiyorum, istemsiz. Böyle de yeterince özgür olabilmek istiyorum.

Gerçeğin ne olduğunu gördüğüm halde inadımdan vazgeçmek istiyorum. Bırak o da başkasının olsun diyebilmek istiyorum.

Öyle bi' dans ediyim ki reiki etkisi yaratsın üstümde istiyorum.

Hayatıma düzenli bi' antrenman safhasını yeniden inşa etmek istiyorum.

İnsanlara 1 seferde demek istediğimi anlatmak istiyorum.
.
.
.
İstiyorum. (l.y.)

Yer-Zaman Paradoksu (Phone Call II)

2009-08-02T15:50:00.006+03:00

+♪♫
-Efendim. Ne?...Nerde?...Kaçta?
Off olamaz ya ben Sinoptayım.
+...
-Yarın olsa? Anladım. Peki sora grşz.
.
.
.

---------------------------------------

Not: Karakterlerin cinsiyetler önemsiz olup hayal gücüyle ucu açık bırakılmıştır. 'Ben bir rüya gördüm' serisi şahsımca gerçekten görülmüş olan bir rüya olabileceği gibi hayal gücümün, bilincim açıkken bana oynadığı bir oyundan da ibaret olabilir. Karakterlerin, varsaydığımız hayattaki gerçek kişilerle yakından uzaktan alakası yoktur ama garanti de vermiyorum.

Zor Addedilenler Aslında...

2009-07-30T23:09:00.002+03:00

Kime sorsan hayat zor, aşk zor, dostluklar zor, anlaşmak zor, düzeltmek zor, çabalamak zor, yaşamak zor, başarmak zor, istediğini yapmak zor, kendin olmak zor, insanları kabul etmek zor, insanları sevmek zor... Zor olan bu kadar karmaşık düşünmek aslında ama bize en kolay gelen bu artık. Olabildiğince kaotikleş ki farklı bakış açısı yakala(!), öle birisi ol ki farklı böle bi değişik ol. Farklı olmak için bu kadar kasılan bir çevrede ilkelliği kaybettiğimizi kaç insan farkediyor acaba? Bize lazım olan temel taşı fırlatıp attığımızı, temelsiz bir kurguda yaşadığımızı kim düşünüyor ki?

Dişi olmak zor; daha başından, sana verilen beyin düz işlemleri yapma yeteneğine sahip değil ki; olabildiğince mario gibi düşünmeye öylesine açık ki, gidebiliceğin o kadar çok yol var ki, ama olmaz olabildiğince çok puan toplayıp da varılacak hedefe, mümkün olduğunca dolaşarak, karışarak. Sonunda farkedilecek ki bu kadar uğraştığı şey aslında düz mantıkla elde edilecek bir veriymiş. Bunca kurgu boşmuş ama artık çok geç.

Briçte bi' tabir var 'açara açar zon oynar' ; yani topla puanları yetiosa 4ten önce durma diyor. Hayatta her şey böyle aslında bu kadar basit ama dinginlik kalmadı artık içimizde. Hızlandırmaya çalıştığımız teknoloji gibi olduk; jet hızı dostluklar, sevgililer, biraz da yarına kalsın, yok. Açgözlülük, oburluk 7 günahtan ikisi ama artık hayatımızın birer parçası oldular, tüketebildiğin her şeyi tüket, yer mi kalmadı? kus dostum yer açılsın. Ne senin olmayan bir şey mi var? Nasıl olur koş ve al onu, o senin.

İlkellik yok artık demiştim ya hani, o saflığı kaybettik gerçekten. Hangimiz çevresine olabildiğince açık ki, arkasında çıkar olmadan hiç bir şey yok artık. Al ve ver, kazan veya kaybet. Kim kimin umrunda?Yaşadığımız yeri bile düşünmeden tüketir olduktan sonra...

Wall-e ne kadar güzel bi' animasyondur anlayana, anlamak isteyene.

Mario beyinlerden uzaklaşmak dileğiyle, ilkel kalın.

what the FUCK!

2009-07-19T16:14:00.004+03:00

*beyaz atletli erkek çocuu lafım sana, 'yapma böle şeyler'.

*insanları ancak bize gösterdikleri kadar tanıyabiliriz, de bu iyi mi kötü mü bilemedim?

*paranoyaklaşıyorum mütemadiyen.

*her insan bir akıl hastası adayıdır.

*köpek olsun kedi olsun ne kadar da kayışıyor 'bal' ismi.
(tecrübeyle sabittir)
-aman tanrım ne şeker bişisin sen öle.
+adı balda ondan öle tatlı o. (amca da pek bi şekerdi yahu)

*yaz okulunda insan, vizeymiş sınavmış yarınmış hem de 2 taneymiş falan pek bi sallamıyor. derler ya: ''böyle bi umursamazlık bi aylaklık..''

*bazen adam gibi sohbetlere, anlaşıldığımı bilmeme ne kadar da aç oluyormuşum meğer.

*sabır en büyük erdem bence. bi' gün bende de olucak.

*havuza gitsem, şipir şipir etsem...

*djarum black candır. (ayda yılda 1 olmak şartıyla)

*erasmusla gelen insanları ev arkadaşı diye almamalı eve. hala pisliğini temizliyorum ulannnn!

*uyuyamıyorum, aha da 2. haftaya giriyoruz. insomnia mı geliyor ne? yok artık.

*fizy cidden aşmış ama kendini. last fm kendine gelsin artık!

*öğrenci olmak güzel şey azizim.

*ben istiyorum ki yeni insanlar olsun hep, yeni ortamlar olsun hep. halelujah!

*ispanyolca öğrenmeye karar verdim ama livemocha çok da benlik değil mi ne?

*google büyüksün. 2 tık tık hop karşında her şey, bazen kendimi fbi ajanı gibi hissetmiyor değilim hani.

*fin del mundo 2. evim gibi oluyor yahu.

*edith piaf!

------------------------

Eskişehir'den bildirdim. fındıklı votkayı mideden, peynirli makarnayı kanyaktan eksik etmemeniz dileğiyle. sıcaklar sizinle olsun efem.

Reni's Wonderland I

2009-07-15T22:05:00.004+03:00

Keep /Lulu : Reniii hadi gidiyoruz.
R: Nereye?
L: Söledim ya. Hadi!
...
R: (Nası bir yer burası ya?)
*Geldikleri yer arkadaşlarının eviydi ama sanki daha önce de buraya gelmişti. Böyle miydi burası? Karar veremedi ama çok da aldırmıyordu. 3 kişi vardı 2 sini tanıyordu (Hone, Yuri) ama 3. sü kimdi? Onun suratına bakmadığı süre içinde aklında bile tutamıyordu ama önemsememeye karar verdi.*

H: Nabersiniz?
L: İyiyiz, geldik işte. Daha doğrusu geçiyorduk uğradık.
K: Evet, iyiyiz.
R: Benim geliceğimizden haberim bile yoktu. Bayadır görüşmüyoruz ama iyi oldu dimi?
H: Keep sen nereye gitmiştin tatile ya?
...
R:(Sesler yok mu oluyordu ne? Ama nasıl olur konuşuyorlar işte görüyorum. Hey, Hone Keep'le mi konuşuyor? Şuna bak içine düştü, ben yokmuşum gibi davranıyorlar. İlgimi odaklayamıyorum sanırım.)

*Zaman akıp gitti. Belki saatlerdir birlikte oturup bir şeyler içip sohbet ediyordu arkadaşları ama Reni için belki de sadece 10 dk geçmişti.*

L: Tamam o zaman görüşüz.
H: Keep araşalım canım. Görüşürüz.
R: Sonra görüşürüz. (Kızgınlık mı bu? Ne o üzüldüm mü?)

*Herkes yok olmuştu birden ama ilginç bir şey vardı ki merdivenlerin kol kısmına kaymak için bir aparat yapılmıştı. Eğlenceli gözüküyordu neden denenmesin ki? Kat kat kayarak inicekti. Reni tam kayarken arkasına baktı Hone muydu gördüğü?*

H: Hey, dur düşüceksin.
R: (Ona ne ki.)
H: Kaymayı sever misin?......Eğlenceli dimi?

*Reni kayarak inmeye devam etti, ilginç bir şekilde dengesini bile kaybetmeden kayıyordu. Kendini bir salonun lobi bölümünde buldu. Bomboş bir lobiysi burası, kocamn ama bomboş bir lobi. Genede görkemli gözüküyordu sanki. Baya ilerde karşıda şaşalı bir kapı vardı, camdan ama sanki değil. İçi gözüküp kayboluyor mu ne?*

R: (Ne kadar da çok insna var içerde. Oraya gidiim ben.)
H: Hey, dur. Neden kayarak indin?
R: Denemek istedim ve denedim. Eğlenceli gözüktü.

*Bi' dk şimdide Hone' a mı sarılıyordu. Nasıl ya?*

Tina Timson: Bebeğim, seni bırakmak istemedim.

*Reni arkasına baktığında, bu sesin sahibini tanıdığını anladı. Yüzünü tam seçemiyor muydu ne? Ama Hone, Tina'dan nefret ettiğini söylememiş miydi? Söylemiş miydi? Herneyse artık önemi yoktu.*

R: Salaksınız siz yaaa. Bay Timson bekleyin lütfen.

*Birden bire eskiler geldi Reni'nin aklına. Bay Timson, Tina'nın babasıydı ve ona sölemesi gerekenler vardı. Yıllar önce birisi ona bunu yapmasını söylemişti. Kafası karıştı önce, saçma bir görevdi bu ama mantıklı olan ne vardı ki. Bay Timson'u daha önce görmemişti bile am tanıyordu.*

R: Bay Timson bekleyin lütfen.
Bay T: Buyrun.
R: Size sölemem gereken bir şey var: Saatinizi kızınıza vermelisiniz, çünkü babanız sizi aldatıyor ama kızınız sizi koruyacak.

*Bu sırada salonun sonundaki büyük balo kapısından içeri girmişlerdi. Kapı şeffaf mıydı yoksa sadece istenildiğinde mi arkası görünebiliyordu hala anlamamıştı. İçeride büyük bir kalabalık için hazırlanmış bir parti vardı sanki ama insan mıydı içeridekiler?*

R: Peki küçük hanım neden olmasın. İşte saatim. Tina alır mısın canım saatimi? Bu artık senin.

*O kapıya suratını dayayan kim ya?*

- To be or not to be continued -

----

Not: Karakterlerin cinsiyetler önemsiz olup hayal gücüyle ucu açık bırakılmıştır. 'Ben bir rüya gördüm' serisi şahsımca gerçekten görülmüş olan bir rüya olabileceği gibi hayal gücümün, bilincim açıkken bana oynadığı bir oyundan da ibaret olabilir. Karakterlerin, varsaydığımız hayattaki gerçek kişilerle yakından uzaktan alakası yoktur ama garanti de vermiyorum.

Phone Call I

2009-07-15T15:32:00.007+03:00

- Dıt dıt!
+ (o olsa keşke) tık tık.
- 3900
30 gün boyunca doya doya...
+off!
.
.
.
- Dredg - Bug Eyes
+ Efendim. Nerdesiniz? Tamam giyinip geliyorum. Bi' dk.
Orda mı? Tamam.
...

---------------------------------------

Not: Karakterlerin cinsiyetler önemsiz olup hayal gücüyle ucu açık bırakılmıştır. 'Ben bir rüya gördüm' serisi şahsımca gerçekten görülmüş olan bir rüya olabileceği gibi hayal gücümün, bilincim açıkken bana oynadığı bir oyundan da ibaret olabilir. Karakterlerin, varsaydığımız hayattaki gerçek kişilerle yakından uzaktan alakası yoktur ama garanti de vermiyorum.

Updated Sayko Dediler Bana!

2009-07-14T14:31:00.005+03:00

# Yaz okulu çekilmiyormuş bunu anladım, üstelik vize dönemi geliyor. Aynı güne 2 sınav koyan zihniyeti sevmiyorum.

#Bugün yolda yaşlı bir çift gördüm, kadın adamın elini tutmaya çalışıyordu ama adam silkeledi attı kadını. Sevgi de saygıyla birlikte gitgide ölüyor azizim.

#Erasmusa gidicekseniz bir kez daha düşünün derim, vize işlemleri canınıza okuyor. Ayrıca Gidebilirsem eğer e-günlük yazmayı düşünüyorum. Sizce de şahane olmaz mı?

#Yeni müzik grupları arayışı içine girdim, 100 küsür gb dan sıkılmadan dinlediğim müzik kalmadı. Tavsiyede bulunucaklara duyrulur: ruh için yeni besinler aranıyor.

#Karşı komşum ço' ilginç bi' insanmış.

#Havuza gitmek istiyorum ulan! Kendime not: Sınav biter bitmez kendini suya atıyorsun.

#'Yağ lekesi neyle geçer? Hemen Pril sıksam geçer mi bu?' dedi şimdi bumbaladaveyaduvustasu.

#''I'm a cyborg but that's ok'' izleyin ama başlarda biraz sabır gerek.

Herneyse bugünlük bu kadar yemek yiyim ben. Derinizi güneşsiz bırakmayın.Yazık!

'Nunc Aut Nunquam'

2009-07-09T00:53:00.009+03:00

Bir insan için ne kadarınızdan vazgeçerdiniz? Yaşanmışları çöpe atmak, yok etmek... Sevdiğinizi ve sevildiğinizi bile bile nasıl yapılır ki bu? Hızlı yaşamakla alakalı sanırım. Nefret, öfke vs bütün duygular birleşip size bu kötülüğü yaptırıyor. Anılarınızın kanıtlarını atıyorsunuz, beyninize dur diyorsunuz ve bunu sadece kendinize bir şeyleri kanıtlamak için yapıyorsunuz.

Hadi biraz bireysel olalım. Beyin denilen mükemmel varlık nasıl kandırılabilir diye düşündüğümde cevap bulamıyorum. Bu kadar ''salakça'' bir şey yok, nefes aldığım sürece biliyorum ki anılarım da benimle; yani ben istediğim sürece. Sevgilime, arkadaşıma ya da dostuma bir şeyler verdiğimde o biz bitsek bile saklansın diyedir, iyi anlar hatırlansın diyedir. Ama ben o anının kötü yanlarını saklayıp iyi yanlarını atarsam bu karşı taraftan çok kendime işkence olmaz mı? Bunu kabullenemiyorum.

Özgürlükten bahsediyorum günlerdir ama aradığım özgürlüğün ne tip bir özgürlük olduğu büyük bir muamma. İlişkiler diyorum, gördüklerim diyorum ama şimdi kendime bile garip geliyor ne yaşadım ki? ''...''

---kısa kısa---

*Bu aralar yeni bir keşfim var, paylaşmak isterim : tık tık

*Sevgi kalmamış artık, yaşa ve bitir devri bu devir.

*Beyin öyle mükemmel bir organ ki istenilen her şey orda saklı, tüm sakatlıklarla beraber...

*Radyo kötü bi' şey. Öyle bir şarkı çalar ki bazen küfredersin ya da mükemmel oldu hacım bu dersin. Ama küfredilen anlar fena koyar.

*Erasmus uzun ince bir yol. Cambazlık edip dengeyi kurmazsan kimse seni çekmiyor.

*İngiliz aksanı sen çok yaşa.

*Viennetta yiyorum, 50. yıla rağmen seviyorum.

*Kahvaltı yanınızda biri olduğunda güzel.

*Çemkirik derdim ben bir ara, yazık.

*Let's go out.

Ruhunuzu beslemeyi unutmamanız dileğiyle.

Yazılabildiği Kadar...

2009-07-07T13:21:00.006+03:00

''Notalar dizildi, ben ritme uydum, olması gerekeni oldum kime göre olduğunu bilmeden; notalar son dansını tamamladığında, insanların o mükemmel senfonisini dinledim ama şimdi sesim çıkmıyor.''

The War Between Us*

2009-07-02T20:25:00.007+03:00

Ne kadar çok hata yapıyoruz hayatta, yani ne bileyim geriye dönüp baktığımda aklıma güzel şeylerden önce hatalar geliyor. Onu kırdım, bunu kırdım, şunu yapmamalıydım..vs. İnsan yatağa yatıpta kafası rahat uyuyorsa ya hatalarını telafi edicek bir şeyler yapmıştır ya da ders almıştır ve biliyordur ki bir daha olmayacaktır. Bu günlerde kafamı yastığa rahatça koyup uyusamda beynimde genel bir uğultu var sanki ve ben onu duymamak için kulaklarımı tıkamış gibiyim. Sanırım bazen o hataları görmek için önce kabullenmek gerekiyor.

Ben istiyorum ki gerçekten oturup konuşalım, tartışalım ve bir yerlere varalım. Sen bana bi' şey anlat, ben de sana... Yeni insanlar olsun egosu şişmemiş, hayattaki yerini bilen oturalım onunla içelim, oyun oynayalım, zamanı gelsin tartışalım bana hiç bakmadığım bir yönden bakmayı öğretsin o konuya. İnsanlar birbirlerine bir şeyler katmak için yok mudur zaten? Herkesten öğrenilecek bir şey yok mudur?

Bu günlerde kafamda dolananlar daha çok duygusal konular, o kadar hızlı yaşanıp bitiyor ki ilişkiler nerden başladı, nereye gitti, ne ara bitti anlamıyorum bile. İşin garip kısmıysa kimle bu konuyu konuştusam ya bu sebepten fena halde yakınıp ilişki bitsin mi bitmesin mi kararı vermeye çalışıyor ya da bitirmiş ama alışkanlıktan kurtulmaya... Bi' de bu var işte o insana alışmak... İlişkinin seviyesi ne olursa olsun, arkadaşlık-sevgili vs, herkesin kensine ait özel bir alanı olmalı ve eğer bu alan ezilip geçilirse o ilişkinin biteceği bilinmeli. 2 kişinin tüm varlıkları birbirlerinden ibaretse o ilişki kısır döngü yaşamaz mı, sıkılmazlar mı birbirlerinden?

Yaz geldi insanlar tiril tiril giyinip geziniyor, sevgilisi de yanında ama bir bakıyorsun ki aynı renk kıyafetler ya da birbirini tamamlayan t-shirtler giymişler. Ne gerek var ki tüm dünyaya biz sevgiliz demeye ya da ne bileyim ne amaçla giyiyorlarsa işte, ne gerek var. Garip geliyor bana. İdeal ilişki dendiğinde akla bu mu gelir? Benim gelmiyor. Rahat olsun istiyorum karşımdaki, beni tanısın, böyle kabullensin, duyarlı olsun, özel alana herkesin ihtiyacı olduğunu bilsin...vs. Evet, herkes bekler kendine göre bir şeyler ama her beklentiyi bir insanda bulmak imkansızdır dememe gerek yok sanırım.

Her neyse sanırım artık ilişkileri o kadar garip bir noktaya getirdik ki bunları bulabilmek mümkün olmuyor. Bazense bulupta kaybetmekten başka çare kalmıyor.

Kaybolduğumuz yerde tekrar buluşuncaya kadar ...

*Bu yazı başlığını buradan almıştır. Respect to Tiger Lou

Abidik Gubidik Tırıs Tırıs

2009-06-26T12:20:00.008+03:00

Kaç gün oldu yazıcam bir şeyler diye açıyorum blogu, sonra üşenip... Ama anladım ki uyku üşengeçlik seviyesinde muazzam bir artışa neden oluyor. Mesela bugün bi' arkadaşımın aramasına uyandım saat 11 di, zaten gece de 2 de yatmıştım tamam işte 9 saat yeter de artar bile, çakı gibiyim şimdi. Ama bazen öyle uykulu hissediyorum ki kendimi uyansam da gene uyuyorum, saatler geçiyo artık yatağa yapışmış gibi hissediyorum ama kalkmak da istiyorum olmuyor, uyuyorum, tabi o günden artık hiç bir hayır gelmiyor. Uyku insanı yoruyormuş be azizim.

Pazar günü yolculuk var gene, bana Eskişehir yolu gözüktü. Yaz okuluna gitmekle nasıl bir halt ediyoruz bilmiyorum ama bu sene sınıfın çoğu kalıyor yaz okuluna, öyle de inek bi' sınıfım var işte. 5 gün vize, 5 gün final; dönem iki hafta olanlar şimdi 5 gün ki ben 2 haftalık haliyle hastenelik olduysam artık yaz okulunda ayılır bayılırım muhtemelen. Sanırım günü gününe çalışma adlı o ütopik tekniği üstümde denemem gerekicek. Her neyse şunun şurası 2 aycık, bi' şekilde geçer ve gider. Gider de nasıl güneşleniceğimiz tam bir muamma, yazın bembeyaz bacaklar eşliğinde giyilen şorttan da etekten de hayır mayır gelmez. Napıcaz belli değil. İşin acaip kısmı 100 hatunizadeye sorduk hepsi bu konuda düşünceli. Elbet bir yol bulunacak. Acaba Kent Park'a mı gitsek yaa?

------------kısa kısa------------

#Blogcular tatile çıktı, düzenli yazı yazanlar bile aksatıyor artık.

#Artık 25 kuruşa danino, 50 kuruşadanette alınabiliyor. Ahh ahh 10 liraya ekmek aldığımı hatırlarım bn 25 kuruşa danino ne lan!

#Eskiden geceleri güzel filmler olurdu televizyonda, şimdi bi halt yok. Yetkililere sesleniyorum: ' Gece o kanalda güzel bir film yayınlanacak lan!'.

#Mr. Moonwalk ayda yürümeye gitti ama herkes onu öldü sanıyor, yazık.

#Bi' tek pazartesi gününü seviyorum.

#Gençlerin 3 te 2 sinde el ve ayak terlemesi sorunu var. Hatta bunun için ameliyat olmuş birini bile tanıyorum ama hala elleri terliyormuş.

#'Full Metal Alchemist' sen ne mükemmelsin.

Nargileyi sevin, çikolatayla kalın.

~~~~~~~~~~~~~~
sonradan gelen not: pussing daisies'in reklamında 'i want to hold your hand' çalması da çok ilginçmiş.

i'll tell you something,
i think you'll understand.
...

Otobüs Yolculuğu

2009-06-19T16:10:00.009+03:00

Her zamanki gibi ani bir kararla gece 2 de Balıkesir'e dönmeye karar verdim. Nedendir bilinmez çok sevdiğim Eskişehir insanlar ayrıldıkça beni boğar bir ale geliyor. Galiba şehirde asıl sevdiğim şey o insanlar.

Gece 2'de kamyonların selektör ışıkları ve kornalar eşliğinde otobüsü bekledim. Tırsmadım değil ama sanki onlara bakmazsam kendilerinden utanıcaklar gibi hissettim ve sustum, öylece bekledim. Otobüs geldi ve her yolculukta dilediğim gibi yanımın boş olmasını dileyerek yerime geçmeye çalıştım ve bingo. 24 nolu koltuk benimken artık 25'te benim. Sefam Bursa'ya kadar sürer sandım ama daha iyisi
oldu kimse gelmedi :).

Yola çıkmaya karar verince internetten biletimi alıp arkadaşımdan uzun yol şarkılarından oluşan bir playlist yapmak istediğimi ve bana öneride bulunmasını söyledim. Mükemmel bir playlist oluştu birden bire. Athlete, Trespassers William, Tiger Lou, God is an Astronaut, Blonde Redhead, Superbus ve biraz Paramore. Adeta bulutların üstünde yaptım bu yolculuğu. Her parça ayarlanmış gibi zamanında çaldı; uyandım biraz hızlandı, uyudum sankinledi. Sanırım yanımdaki koltuğum boş oluşunun da büyük bir etkisi vardı ki yayıla yayıla uyudum.

Yolculuk başında biraz arkamda bebekli bir kadın oturuyordu. Sanırım herkesin en sevmediği şeydir yol boyu mızırdayan bir bebek. 1 saate yakın susmadı ama müzik benim en büyük kurtarıcımdı. Düşünüyorum da ne büyük cesaret bir bebekle otobüste seyahat etmek, yani o kadın ya gerçekten bir yere gitmek zorundaydı, ya da o bebek normalde çok sakin ve sakinliğine güvendi. Yolculardan birisi bir şey söyleyecek diye ödüm koptu resmen. Düşünsenize elinizden geleni yapıyorsunuz ama bebek bu susmaz ki. Neyseki kimseden çıt çıkmadı, off puff sesleri dışında, ama bazen o çocuğu dövesim gelmedi değil, nefret etmedim değil. Herneyse...

Sabah 7 ye doğru evdeydim, uzuuuuunca bir süre uyuduktan sonra kalkıp tw izlemeye karar verdim. 'Kocama iyi bakın' ya da bu tip bişi programın adı, aman tanrım o nasıl bir reality show yahu. Çok güldüm çok şaşırdım ama o da başka bir yazının konusu olsun artık.

Aya dokunmak dileğiyle...*

*http://fizy.com/s/12rt9h

Öl Zaman Öl

2009-06-18T20:10:00.005+03:00

'Ne kadar da kolay harcıyoruz zamanı' gibi bir cümle kurmama gerek bile yok sanırım. Sabahtan beri neler yaptığıma bakılırsa son sınavımın vakti gelsin diye 4 e kadar bekledim, zaman çabuk geçsin istedim. Oysaki zaman dediğimiz boş geçmemeli. Yapıcak bir şey her zaman olmalı, oysa şimdilerde Eskişehir'de yapılacak tek şey içmek, içmek ve içmek. Beyin sünger olduktan sonra zamanmış, mekanmış, farklı bir aktivite yapiimmiş... PEH! KİM TAKAR?

Muhabbetine doyum olmaz insanlar olsun, tartışalım, konuşalım, bir nevi beyin fırtınası yapalım istiyorum. Ama olmuyor, böyle bir insanı bulmak ne yazık ki o kadar kolay değil. Çevremdekilerden elle tutulur bir bilgi hazinesine sahip olanlar ne yazık ki bir elin parmaklarını geçmez. Onları da yakaladığımda eğlence kendiliğinden geliyor zaten.

Bir okul dönemi daha bitti, mesleğimi elime almaya bir adım daha yakınım artık ama hazır mısın sorusunun cevabı büyük bir muamma. İstiyorum ki kitaplar okiim, bilmem gerekene kendi yorumumu yapabilecek kapasitede oliim ama yok üşengeçlik buna pek izin vermiyor. Gerçi bu nesil, tabi ki ben de dahil, üşengeçliğin sınırlarını o kadar zorluyor ki eğitim, kültürel aktivite vs. için kimsenin boş vakti yok. Erasmus'la gelen bir ev arkadaşım olana kadar Eskişehir'de hatta Türkiye'de yapılacak şeylerin sınırlı olduğu bu derece yüzüme vurulmamıştı. Parası olan için konuşmuyorum, parası olana istedikten sonra her yol Paris ama sınırlı bir bütçeyle nereye kadar gidilebilr ki?

...

Gökyüzü bir kez daha aydınlanana kadar, sağlıcakla.

-----------------

Kendime not: Alkol almadan eğlenmenin, ki öyle bir eğlence nasıl bir eğlencedir bilinmez, bir yolunu bul. Yazın şu oluşturduğun listedki kitapları bitir. Sinemaya ve tiyatroya daha fazla zaman ayır ve en önemlisi o parmakla saydığın insanların kıymetini bir kez daha bil. Şimdilik bu kadar tatlım gidebilrsin.

Ha unutmadan, biraz değişikliğe ne dersin, evet fiziksel bağlamdakini diyorum. Anladın sen.

Önsöz

2009-06-18T00:00:00.005+03:00

'Bir şeye nasıl başlarsan öyle gider' derler ya, önemlidir işte başlangıçlar. Nasıl başlayacağını bilmesen de, o başlangıç devamının nasıl olacağına dair ufak bir ipucu verir sanki.

Bilmiyorum, bir gün uyandım ve düşünüyordum. Kendimi bulduğumu sandığım anlar, yanyana duran 2 puzzle parçasını birleştirmek kadar(max. 8 denemelik bir süre) kısa sürdü. Doğduğumda her şeyim vardı; bir insanın standart yaşamı için gerekli olan şeylerden bahsediyorum, yani yeteri kadar para, aile, sevgi, mutluluk. Tek çocuk doğdum ve kardeşi olanlar için şımarık, kendim gibi tek olanlar içinse sıradan bir kişiliğim oldu. Tek çocuğum demek bile kimilerine göre şımarık olduğumu kanıtlamak için yeterli oldu. Ana okulundayken bile fazla uyumlu bir çocuk olmadım, zayıf insanlara tiksintiyle baktımkendi zayıflığımı görmeden. 6. sınıfa kadar mükemmel bir hayatım oldu, okulumun ana kuralları arasında hayalgücünü sınırlandırmamak vardı. Sonrasında derin bir uykuya daldım, içime kapandım. Ama bu bana çok insan kazandırdı; hayır çelişkili ifadeler kurmuyorum. Demek istediğim kendimi internete, başta frp'ye verdim. Hayatımda en değer verdiğim insanı buldum dostlarımı bulduğum gibi.

Uzun zaman geçti, gözlerimi yeniden açtığımda üniversitedeydim. Kendimi yeniden kaybettim ama bu seferki bulmak içindi, sınırları zorladım ve sıkıldım. Hayatımda hiç olmadığı kadar fazla insan oldu çevremde ama hiç birine bağlanmadım, varlıklarını bile fuckbuddy tarzında gördüm. Stabil bir davranış biçimine kavuştuğumda elimde kalan en büyük şey agresiflik oldu ve bir kaç dost tabi.

Çok insan kırdım ama 1'i dışında hiçbirini kırdığıma üzülmedim. Zaten O'nu kırmamla agresifleşmem aynı zamanlara denk geldi. Kırılma yansıyan bir şey mi? Fazla bağlandığımız insanları kırınca kendimizi de mi kırmış oluyoruz?

Her neyse asıl demek istediğim; bazı şeyleri tasarlayarak yapıyorum, bazılarıysa elimde değil. Ama hangisini ne zaman yaptığımı ayırt etmek zor, zor diyorum çünkü çoğu zaman kendim bile ayırt edemiyorum. Hani içinizden kötü bir şey geçirirsiniz ve olur ya onun gibi; içinizden geçirdikleriniz sizin ürettikleriniz miydi ve o yüzden ona göre mi hareket ettiniz yoksa beyniniz size oyun oynayıp kötü bir ihtimali gözünüzün önüne mi getirdi ve ve kendiliğinden o ihtimal mi gerçekleşti?

------------------

Hayata benim beynimden bakmak istersiniz diye yazıyorum bu blogu, bana da terapi etkisi olsun diye. İşte böyle; bir gün uyandım ve düşünüyordum. Düşünmeye son verdiğim güne kadar görüşmek üzere.